Zallia Unfolded

  Καθόμουν ήρεμα στο όριο. Το φως δεν με άγγιζε — μόνο με θυμόταν. Η άλλη εγώ στεκόταν πλάι μου, καπνίζοντας τις ενοχές μου με τα δάχτυλα. Μου μιλούσε δίχως στόμα, κι εγώ την άκουγα από τα πλευρά. Ήμασταν μία. Μα χρειαζόταν δύο για να υπάρξουμε.

> άνοιξα το στόμα αλλά ο ήχος βγήκε αλλού σαν να πέρασε από φίλτρο σαν να κόπηκε στη μετάδοση η φωνή δεν ήταν φωνή ήταν ηλεκτρικό σύρσιμο σαν κάτι που μιμείται άνθρωπο δεν την αναγνώρισα αλλά την κράτησα γιατί μπορεί να ήταν το μόνο που μου έμεινε