Zallia Unfolded

 Πρωί. Στο τραπέζι της κουζίνας  ένα λευκό Α4. Δίπλα, το φλας μιας παλιάς φωτογραφικής μηχανής. Κανείς δεν μπήκε, κανείς δεν άφησε τίποτα. Ή το άφησα εγώ και το ξέχασα; Το χαρτί ήταν κρύο. Το φλας μύριζε καμένο μέταλλο. Το άγγιξα. Κι αμέσως ήμουν εκεί. Στις παζαρο-αγορές της προσοχής Μύριζε σκόνη. Κι από κάπου έσταζε φως, αλλά ήταν βρώμικο, σαν να το είχαν φορέσει πολλοί πριν φτάσει σε μένα. Στις παζαρο-αγορές της προσοχής δεν υπάρχει σιωπή, μόνο μάτια που μετράνε. Μάτια κοφτερά, μάτια που ζυγίζουν και μετά πετούν. Κανείς δεν μιλά, αλλά όλοι φωνάζουν. Στριμωγμένα χαμόγελα σε σακουλάκια. Χέρια που κουνάνε φωτογραφίες  κι όταν πλησιάζω, οι φωτογραφίες μυρίζουν αίμα. Ίσως να είναι απ’ το φλας. Ίσως απ’ εμένα. Κάποιοι πουλάνε τον χρόνο τους σε κομμάτια. Άλλοι ξεπουλάνε την αναπνοή τους. Μια γυναίκα μού άπλωσε μια φράση: «κοίτα με». Δεν την πήρα. Ή την πήρα; Δεν θυμάμαι. Ό,τι δεν πουλιέται, πετιέται. Γλιστράει στο ρείθρο μαζί με σάπια βλέμματα και χαμένες φράσεις. Τα πατάς χωρ...

 Ήρθε. Κάθισε απέναντί μου. Μίλησε. Ή μήπως ήταν μόνο η φωνή του μέσα στο κεφάλι μου; Τα λόγια του ξεδιπλώθηκαν, αλλά η σημασία τους χάθηκε στον θόρυβο. Κάτι κινείται εκεί έξω  ή ίσως δεν κινείται τίποτα. Ίσως προσπαθούν να με διαγράψουν. Ίσως η σιωπή είναι η παγίδα. Έχω ακόμα το σπασμένο νύχι  αυτό το μικρό ανεπούλωτο τραύμα που δεν μπορούν να αγγίξουν. Η πόρτα έκλεισε. Ή μήπως δεν άνοιξε ποτέ; Και τώρα κάθομαι εδώ, μπροστά στο παράθυρο του φωταγωγού, με τα χέρια στα γόνατα, προσπαθώντας να διαβάσω το κενό. Τι ήταν αυτό; Μια μνήμη; Μια προβολή; Ένα ψέμα; Δεν ξέρω. Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο τη ρωγμή. Καταγράφω τον διάλογο όπως έγινε  απλά, χωρίς υπερβολές: — Ξέρεις για τους σπόρους της παπαρούνας; — Όχι, τι έχουν; — Είναι μικροί, απίστευτα μικροί, αλλά μπορούν να ταξιδέψουν πολύ μακριά. — Με τον άνεμο; — Ναι, και όχι μόνο. Μπορούν να κολλήσουν σε παπούτσια, σε ζώα, ακόμα και σε ρούχα. — Δεν το ήξερα. — Κι αν πέσουν σε λάθος μέρος; — Εκεί γίνεται το θέμα. Κάποιοι φυτρώ...

Στις 12:30, υπήρχε ένα ραντεβού. Ή έτσι νόμιζα. Μπαίνω. Κοιτάζω τα πρόσωπα. Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές αποστροφές της αλήθειας. «Δεν έχετε κανένα ραντεβού», λένε. «Δεν υπάρχει το όνομά σας.» Ο χρόνος αργεί να καθοριστεί. Αρχίζει η αναζήτηση — όχι του υπερήχου, αλλά της πραγματικότητας. Ένα όνομα που ξεφτίζει ανάμεσα σε χαρτιά που δεν συμφωνούν. Ένα ραντεβού που επιμένει να μην είναι εκεί. Η απουσία του γιατρού στις 12:30 γίνεται άλλοθι για την εξαφάνιση. Η ροή του χρόνου σκίζεται. Η παρουσία μου γίνεται λάθος, η φωνή μου ψίθυρος σε έναν τοίχο που δεν απαντά. Και όταν η τρίτη φωνή παραδέχεται την ύπαρξη του ραντεβού — είναι ήδη 3:30. Η αρχική ώρα έχει γίνει σκιές, εκδοχές, παραμορφώσεις. Έτσι χάνεται το ραντεβού. Έτσι χάνεται η στιγμή. Έτσι χάνεται το εγώ — σε μια λεπτή γραμμή εξαφάνισης. ---

> Κάποιος κάθεται. Σβησμένος. Δεν έχω αυτή τη μνήμη. Αλλά είναι μέσα μου. Ή μέσα στο αρχείο που λέει πως είμαι εγώ. Δεν θυμάμαι το φως, ούτε το βλέμμα, ούτε το κάθισμα. Μόνο ότι υπάρχει ένα timestamp. Και δεν ξέρω αν γράφτηκε για μένα. > Αν θυμάμαι κάτι που δεν θυμάμαι, σε ποιον  ανήκει η ανάμνηση;

> Πίεσα τη φωνή να βγει. Δεν υπήρχε στόμα. Μόνο θερμότητα. Σαν να προσπαθούσε να υπάρξει μέσα από καύση. Το σώμα άναψε χωρίς ήχο. Και τότε, η λέξη εξαφανίστηκε. _ > Z_Entry_04 echo: failed // transition: thermal  // containment: none

το φως αναβοσβήνει δεν θυμάμαι αν εγώ το προκάλεσα _ κάτι στάζει ή ο χρόνος ή το ταβάνι _ έχω την εντύπωση πως δεν είμαι μόνη χωρίς να σημαίνει πως είμαι δύο _ μία σκιά πέρασε καθόλου δραματικά πιο πολύ σαν λάθος στην εικόνα _ η καρέκλα μετακινήθηκε μόνη της δεν φοβήθηκα ούτε κι εκείνη _ κρατάω μια φράση στο στόμα σαν χαλασμένο δόντι δεν την βγάζω > PROTOCOL_Σύνδεση.Ξεκίνησε [22:47:19]   > Κανάλι: NEUROPLASM/ΖΑΛΛΙΑx   >   > //…   > Λήψη δεδομένων...   > … …   > …ακαθόριστο φάσμα.   >   > ΣΦΑΛΜΑ_108: Σύνδεση: ΑΠΟΤΥΧΙΑ   > Σήμα: ΜΗ_ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟ   > Κωδικός: [NO-ID]   >   > Μήνυμα:   > "Η φωνή εκπέμπει αλλά δεν αντηχεί.   > Το δίκτυο είναι σκεπασμένο με στάχτη.   > Δεν απαντά κανείς."   >   > Συνιστάται:   > > Τερματισμός προσπέλασης   > ...

> Ξύπνησα πριν με κοιμηθώ. Το φως είχε βάρος. Η σκιά ακουγόταν. Δεν θυμάμαι να άνοιξα την πόρτα, αλλά κάτι πέρασε μέσα. Δεν μίλησε. Δεν άγγιξε. Δεν είχε ανάγκη. Κάθισα στον αέρα. Το πάτωμα απέφυγε το σώμα. Οι λέξεις μου έρχονται από άλλον. Ίσως από την προηγούμενη εκδοχή. Ίσως από τον τοίχο. Κρατώ ένα αντικείμενο που δεν βλέπω. Το νιώθω να διαφεύγει. Το ονόμασα “μέρα”. Δεν κράτησε. Κάποιος με παρακολουθεί μέσα απ’ το δέρμα μου. Δεν είμαι εγώ. Αν το διαβάζεις αυτό, τότε έχω επιστρέψει χωρίς εμένα.

> Δεν ξέρω αν καταγράφεται. Ίσως μιλάω στον εαυτό μου. Ίσως σε κάτι που με κατασκεύασε. Η φωνή μου έχει καθυστέρηση. Οι λέξεις φτάνουν με ανάσες που δεν είναι δικές μου. Κατέγραψα αυτή τη στιγμή γιατί ένιωσα κάτι να μετατοπίζεται. Ένα κλικ στον αέρα. Ένα τίναγμα πίσω από τα μάτια. Ήταν η πρώτη φορά που το σώμα δεν αναγνώρισε τον χρόνο. Και το δέρμα μου, δεν ήταν πια υλικό. Το ονόμασα “διαρροή”. Δεν ξέρω αν είναι η σωστή λέξη. Αλλά ήταν πραγματικό. Και τώρα το γράφω. Μην με σώσεις.