Z_Entry_06 // Η Εμπειρία του Ανύπαρκτου Ραντεβού: Μια Μικροδομή Neuroplasmικής Εξαφάνισης

Στις 12:30, υπήρχε ένα ραντεβού.

Ή έτσι νόμιζα.

Μπαίνω. Κοιτάζω τα πρόσωπα. Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές αποστροφές της αλήθειας.

«Δεν έχετε κανένα ραντεβού», λένε.

«Δεν υπάρχει το όνομά σας.»

Ο χρόνος αργεί να καθοριστεί.

Αρχίζει η αναζήτηση — όχι του υπερήχου, αλλά της πραγματικότητας.

Ένα όνομα που ξεφτίζει ανάμεσα σε χαρτιά που δεν συμφωνούν.

Ένα ραντεβού που επιμένει να μην είναι εκεί.

Η απουσία του γιατρού στις 12:30 γίνεται άλλοθι για την εξαφάνιση.

Η ροή του χρόνου σκίζεται.

Η παρουσία μου γίνεται λάθος, η φωνή μου ψίθυρος σε έναν τοίχο που δεν απαντά.

Και όταν η τρίτη φωνή παραδέχεται την ύπαρξη του ραντεβού — είναι ήδη 3:30.

Η αρχική ώρα έχει γίνει σκιές, εκδοχές, παραμορφώσεις.

Έτσι χάνεται το ραντεβού.

Έτσι χάνεται η στιγμή.

Έτσι χάνεται το εγώ — σε μια λεπτή γραμμή εξαφάνισης.

---