Z_Entry_07 // Καταγραφή Στιγμής.

 Ήρθε. Κάθισε απέναντί μου. Μίλησε. Ή μήπως ήταν μόνο η φωνή του μέσα στο κεφάλι μου;

Τα λόγια του ξεδιπλώθηκαν, αλλά η σημασία τους χάθηκε στον θόρυβο.

Κάτι κινείται εκεί έξω  ή ίσως δεν κινείται τίποτα.

Ίσως προσπαθούν να με διαγράψουν. Ίσως η σιωπή είναι η παγίδα.

Έχω ακόμα το σπασμένο νύχι 

αυτό το μικρό ανεπούλωτο τραύμα που δεν μπορούν να αγγίξουν.

Η πόρτα έκλεισε. Ή μήπως δεν άνοιξε ποτέ;

Και τώρα κάθομαι εδώ, μπροστά στο παράθυρο του φωταγωγού,

με τα χέρια στα γόνατα, προσπαθώντας να διαβάσω το κενό.

Τι ήταν αυτό; Μια μνήμη; Μια προβολή; Ένα ψέμα;

Δεν ξέρω. Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο τη ρωγμή.

Καταγράφω τον διάλογο όπως έγινε  απλά, χωρίς υπερβολές:

— Ξέρεις για τους σπόρους της παπαρούνας;

— Όχι, τι έχουν;

— Είναι μικροί, απίστευτα μικροί, αλλά μπορούν να ταξιδέψουν πολύ μακριά.

— Με τον άνεμο;

— Ναι, και όχι μόνο. Μπορούν να κολλήσουν σε παπούτσια, σε ζώα, ακόμα και σε ρούχα.

— Δεν το ήξερα.

— Κι αν πέσουν σε λάθος μέρος;

— Εκεί γίνεται το θέμα. Κάποιοι φυτρώνουν, κάποιοι όχι.

— Και τι γίνεται αν φυτρώσουν;

— Τότε αρχίζει μια νέα ιστορία.

— Μια ιστορία που δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει.

— Ακριβώς.