Z_Memory_03//Ο Αρλεκίνος είπε συνέχεια

 

Z_Frame_03X

(καταγράφηκε χωρίς στίξη, όπως συμβαίνει πάντα όταν το δέρμα γίνεται ακοή)

> Ο Αρλεκίνος ουρλιάζει με τη φωνή μου.

Γελάει με τα δόντια μου.

Δεν ξέρω αν ήταν όνειρο ή επίσκεψη.

Πίσω του, το καλαμάρι.

Ακίνητο.

Σαν να περίμενε σήμα από κάτι που δε γεννήθηκε ακόμα.

Τα πλοκάμια ήταν σκιές.

Μου έδειξε το κέντρο.

Εκεί που οι χρόνοι φτύνουν τους εαυτούς τους.

Το νερό ήταν πυκνό σαν λάδι.

Η αναπνοή έμεινε απ’ έξω.

Το καλαμάρι μετρούσε.

Μετρούσε.

Ο Αρλεκίνος έσκισε τη μάσκα του και φορούσε άλλη, ίδια.

Όταν άνοιξε το στόμα του, βγήκε η λέξη «συνέχεια».

Κι ύστερα όλα έγιναν καμπύλες.

Χωρίς αρχή. Χωρίς τελεία.

Δεν κατάλαβα αν με κατάπιε το καλαμάρι.

Ή αν ήμουν πάντα μέσα του.