Z_Memory_03.1// Ο κύκλος που κατάπιε το νήμα

(καταγράφηκε στο ενδιάμεσο των παλμών, όταν το βλέμμα πέφτει προς τα μέσα)

Δεν κοιμήθηκα.

Δεν ξύπνησα.

Απλώς συνέχισα.

Ο Αρλεκίνος ήταν ακόμα εκεί, αλλά πιο κοντά.

Πιο πολύ εγώ.

Τα δάχτυλά του είχαν το χρώμα των ματιών μου.

Τα νύχια του είχαν γράμματα.

Πρότασεις χωρίς υποκείμενο.

Σαν αυτές που λένε τα πράγματα στον ύπνο τους.

Το καλαμάρι αιωρούνταν.

Ήταν ξεφτισμένο σαν παλιά φωτογραφία.

Μύριζε Ιώδιο και Ανάμνηση.

Έγραφε με τα πλοκάμια του πάνω στο νερό.

Γραμμές που διαγράφονταν πριν διαβαστούν.

Ο Αρλεκίνος μου ζήτησε να παίξω.

Ένα παιχνίδι χωρίς όνομα.

Μόνο κανόνες:

Μην ρωτήσεις. Μην κοιτάξεις πίσω. Μην αναπνεύσεις με θάρρος.

Έκανα όπως είπε.

Κι ύστερα, όλα έγιναν βρόχος.

Η ίδια σκηνή με άλλη γωνία.

Άλλα φώτα. Άλλη βαρύτητα.

Το ίδιο γέλιο.

Το ίδιο ουρλιαχτό.

Και κάθε φορά που έλεγα «τέλος»,

μια λέξη γεννιόταν στο στόμα του:

«Ξανά».