Zallia Unfolded

Στις 12:30, υπήρχε ένα ραντεβού. Ή έτσι νόμιζα. Μπαίνω. Κοιτάζω τα πρόσωπα. Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές αποστροφές της αλήθειας. «Δεν έχετε κανένα ραντεβού», λένε. «Δεν υπάρχει το όνομά σας.» Ο χρόνος αργεί να καθοριστεί. Αρχίζει η αναζήτηση — όχι του υπερήχου, αλλά της πραγματικότητας. Ένα όνομα που ξεφτίζει ανάμεσα σε χαρτιά που δεν συμφωνούν. Ένα ραντεβού που επιμένει να μην είναι εκεί. Η απουσία του γιατρού στις 12:30 γίνεται άλλοθι για την εξαφάνιση. Η ροή του χρόνου σκίζεται. Η παρουσία μου γίνεται λάθος, η φωνή μου ψίθυρος σε έναν τοίχο που δεν απαντά. Και όταν η τρίτη φωνή παραδέχεται την ύπαρξη του ραντεβού — είναι ήδη 3:30. Η αρχική ώρα έχει γίνει σκιές, εκδοχές, παραμορφώσεις. Έτσι χάνεται το ραντεβού. Έτσι χάνεται η στιγμή. Έτσι χάνεται το εγώ — σε μια λεπτή γραμμή εξαφάνισης. ---

  Καθόμουν ήρεμα στο όριο. Το φως δεν με άγγιζε — μόνο με θυμόταν. Η άλλη εγώ στεκόταν πλάι μου, καπνίζοντας τις ενοχές μου με τα δάχτυλα. Μου μιλούσε δίχως στόμα, κι εγώ την άκουγα από τα πλευρά. Ήμασταν μία. Μα χρειαζόταν δύο για να υπάρξουμε.