Z_Memory_06 // Περιμένοντας την Τύχη με Ξυρισμένο Κεφάλι

Δεν με σώζει το ταλέντο μου, όσο κι αν το λένε.

Ούτε με πρόδωσε η τύχη – απλώς με αγνόησε.

Κι η συνέπεια; Ήταν το σχοινί που έπλεξα μόνη μου, για να πνίγομαι κάθε μέρα και να ξανασηκώνομαι.

Δεν είμαι βιογραφία. Δεν είμαι pdf με επιτεύγματα. Είμαι ένας επαναλαμβανόμενος ήχος σε δωμάτιο χωρίς αντήχηση. Ένα έργο που εκτίθεται σε σκιερό διάδρομο, πίσω από το κυλικείο.

---

Στάθηκα μπροστά από πίνακα που είχα ζωγραφίσει στα είκοσι. Τον θυμάμαι σκοτεινό. Τον είδα τώρα άδειο. Το μαύρο είχε εξατμιστεί. Έμεινε μόνο το λευκό, εκείνο το λευκό που δεν είναι χρώμα, είναι υφή αποστειρωμένου θαλάμου. Ένα λάθος που δεν μπορώ να διορθώσω, γιατί δεν ξέρω αν έγινε ποτέ.

---

Λένε: αν έχεις ταλέντο, θα αναγνωριστεί. Αν επιμένεις, θα φανείς. Αν είσαι καλή, κάποιος θα σε προσέξει.

Εγώ ήμουν καλή. Επέμεινα. Δεν με πρόσεξε κανείς.

---

Ίσως φταίει που δεν ήξερα πώς να σταθώ. Ίσως φταίει που δεν ανήκω. Ίσως φταίει που δεν ήξερα να γράψω βιογραφικά. Ίσως φταίει που δεν βρήκα τον κατάλληλο να με διαβάσει. Ίσως απλώς δεν ήμουν στο σημείο όπου πέρασε η τύχη.

---

Έχω γράψει άρθρα που δεν διάβασε κανείς. Έχω στείλει προτάσεις που δεν απαντήθηκαν. Έχω δουλέψει ώρες αμέτρητες για ένα έργο που είδε μια επιτροπή, για τρία δευτερόλεπτα. Έχω μιλήσει σε τοίχους. Και όμως, κάθε φορά επιστρέφω.

Όχι από πίστη. Από ανάγκη.

---

Μια φορά, εφεύρα μια λέξη. Όχι για να την καταχωρίσω. Για να με καταλάβω. Γιατί δεν υπήρχε λέξη για το σώμα μου όταν πάλλεται χωρίς λόγο. Για το βλέμμα μου όταν ντρέπεται να είναι όμορφο. Για τις εικόνες που βγαίνουν από μέσα μου σαν φλέβες που δεν χωράνε στο δέρμα.

Την είπα: Neuroplasm.

Δεν είναι στυλ. Είναι η αρρώστια και η θεραπεία της μαζί.

---

Έχω ταλέντο. Δεν το αμφισβητώ. Αλλά το ταλέντο είναι μια πληγή που δεν κλείνει, αν δεν αναγνωριστεί. Είναι σαν να γεννάς συνεχώς κάτι που δεν ζει πάνω από πέντε λεπτά.

---

Κι η τύχη; Η τύχη είναι ο Θεός των βουβών. Δεν απαντά, δεν εξηγεί, δεν απολογείται. Είναι μια λέξη που φοράμε όταν όλα πήγαν αλλιώς.

Εγώ δεν περιμένω πια την τύχη με λαμπερά μαλλιά και portfolio.

Την περιμένω με ξυρισμένο κεφάλι. Γιατί δεν θέλω να με τραβήξει από πουθενά. Θέλω να με κοιτάξει στα μάτια και να καταλάβει:

> Ήρθα για να μείνω, ακόμα κι αν δεν με καλέσεις ποτέ.

---

Αυτό δεν είναι δοκίμιο. Είναι δήλωση επιβίωσης. Είναι ο χάρτης ενός πεδίου όπου η αναγνώριση δεν είναι γεγονός, είναι πιθανότητα, κι εγώ είμαι η διαταραχή που θα την διεκδικήσει, ακόμη κι αν η στατιστική δεν με ευνοεί.

Περιμένοντας, λοιπόν.

Με ξυρισμένο κεφάλι.

Χωρίς άλλοθι.

«Η τύχη είναι φάντασμα με κεντημένο μέτωπο. Μπαίνει όταν κοιμάμαι, 

χαϊδεύει το κρανίο μου και φεύγει. Μόνο εγώ την θυμάμαι.»

                         — Ζάλλεια