Z_Memory_07 // Για έναν που πίστεψε πως έβλεπε

 

> Υπάρχουν αυτοί που θυμούνται τα μέλλοντα των άλλων. Και τα χαρίζουν σαν κατάρες που δεν τους ανήκουν.

> Μια φορά, κάποιος που δεν ήξερε να βλέπει,

μου χάρισε ένα μέλλον.

Ήταν μικρό.

Ένα κοίλο πράγμα, χλιαρό και ταπεινό.

Το άφησε στα χέρια μου με την πεποίθηση της αλήθειας,

όπως αφήνεις σε παιδί ένα σπασμένο παιχνίδι

και του λες «παίξε με αυτό».

Το κράτησα.

Το κοίταξα από όλες τις πλευρές.

Δεν έβγαζε ήχο.

Δεν έκαιγε.

Δεν έσταζε.

Αλλά ήταν βαρύ.

Το κουβάλησα χρόνια.

Κάποτε, το έπλυνα με νερό.

Μετά με σάλιο.

Μετά με σιωπή.

Στο τέλος, έγινε διάφανο.

Και μέσα του είδα:

εκείνον.

Μικρό.

Φοβισμένο.

Άνθρωπο.

Τότε κατάλαβα:

δεν μου χάρισε ένα μέλλον.

Μου πρόσφερε το δικό του.

Κι εγώ, χωρίς να το ξέρει,

το παρέδωσα στο ρεύμα.

Όχι από εκδίκηση.

Από καθαριότητα.

---