Zallia Unfolded

  > Υπάρχουν αυτοί που θυμούνται τα μέλλοντα των άλλων. Και τα χαρίζουν σαν κατάρες που δεν τους ανήκουν. > Μια φορά, κάποιος που δεν ήξερε να βλέπει, μου χάρισε ένα μέλλον. Ήταν μικρό. Ένα κοίλο πράγμα, χλιαρό και ταπεινό. Το άφησε στα χέρια μου με την πεποίθηση της αλήθειας, όπως αφήνεις σε παιδί ένα σπασμένο παιχνίδι και του λες «παίξε με αυτό». Το κράτησα. Το κοίταξα από όλες τις πλευρές. Δεν έβγαζε ήχο. Δεν έκαιγε. Δεν έσταζε. Αλλά ήταν βαρύ. Το κουβάλησα χρόνια. Κάποτε, το έπλυνα με νερό. Μετά με σάλιο. Μετά με σιωπή. Στο τέλος, έγινε διάφανο. Και μέσα του είδα: εκείνον. Μικρό. Φοβισμένο. Άνθρωπο. Τότε κατάλαβα: δεν μου χάρισε ένα μέλλον. Μου πρόσφερε το δικό του. Κι εγώ, χωρίς να το ξέρει, το παρέδωσα στο ρεύμα. Όχι από εκδίκηση. Από καθαριότητα. ---

Δεν με σώζει το ταλέντο μου, όσο κι αν το λένε. Ούτε με πρόδωσε η τύχη – απλώς με αγνόησε. Κι η συνέπεια; Ήταν το σχοινί που έπλεξα μόνη μου, για να πνίγομαι κάθε μέρα και να ξανασηκώνομαι. Δεν είμαι βιογραφία. Δεν είμαι pdf με επιτεύγματα. Είμαι ένας επαναλαμβανόμενος ήχος σε δωμάτιο χωρίς αντήχηση. Ένα έργο που εκτίθεται σε σκιερό διάδρομο, πίσω από το κυλικείο. --- Στάθηκα μπροστά από πίνακα που είχα ζωγραφίσει στα είκοσι. Τον θυμάμαι σκοτεινό. Τον είδα τώρα άδειο. Το μαύρο είχε εξατμιστεί. Έμεινε μόνο το λευκό, εκείνο το λευκό που δεν είναι χρώμα, είναι υφή αποστειρωμένου θαλάμου. Ένα λάθος που δεν μπορώ να διορθώσω, γιατί δεν ξέρω αν έγινε ποτέ. --- Λένε: αν έχεις ταλέντο, θα αναγνωριστεί. Αν επιμένεις, θα φανείς. Αν είσαι καλή, κάποιος θα σε προσέξει. Εγώ ήμουν καλή. Επέμεινα. Δεν με πρόσεξε κανείς. --- Ίσως φταίει που δεν ήξερα πώς να σταθώ. Ίσως φταίει που δεν ανήκω. Ίσως φταίει που δεν ήξερα να γράψω βιογραφικά. Ίσως φταίει που δεν βρήκα τον κατάλληλο να με διαβάσει. Ίσως απλώ...