Zallia Unfolded

Βροχή στο διάδρομο. Παπούτσια γλιστράνε. Γούνα, βαριά. Άγγιξα. Πάγος. Μάτια  δυο τρύπες. Μου μίλησε; Ίσως ήταν ο ήχος της οροφής. Κανείς πίσω της. Μόνο μυρωδιά καμφοράς. Υπόγειο. Δεν στεγνώνει. Ούτε τώρα.

 Πρωί. Στο τραπέζι της κουζίνας  ένα λευκό Α4. Δίπλα, το φλας μιας παλιάς φωτογραφικής μηχανής. Κανείς δεν μπήκε, κανείς δεν άφησε τίποτα. Ή το άφησα εγώ και το ξέχασα; Το χαρτί ήταν κρύο. Το φλας μύριζε καμένο μέταλλο. Το άγγιξα. Κι αμέσως ήμουν εκεί. Στις παζαρο-αγορές της προσοχής Μύριζε σκόνη. Κι από κάπου έσταζε φως, αλλά ήταν βρώμικο, σαν να το είχαν φορέσει πολλοί πριν φτάσει σε μένα. Στις παζαρο-αγορές της προσοχής δεν υπάρχει σιωπή, μόνο μάτια που μετράνε. Μάτια κοφτερά, μάτια που ζυγίζουν και μετά πετούν. Κανείς δεν μιλά, αλλά όλοι φωνάζουν. Στριμωγμένα χαμόγελα σε σακουλάκια. Χέρια που κουνάνε φωτογραφίες  κι όταν πλησιάζω, οι φωτογραφίες μυρίζουν αίμα. Ίσως να είναι απ’ το φλας. Ίσως απ’ εμένα. Κάποιοι πουλάνε τον χρόνο τους σε κομμάτια. Άλλοι ξεπουλάνε την αναπνοή τους. Μια γυναίκα μού άπλωσε μια φράση: «κοίτα με». Δεν την πήρα. Ή την πήρα; Δεν θυμάμαι. Ό,τι δεν πουλιέται, πετιέται. Γλιστράει στο ρείθρο μαζί με σάπια βλέμματα και χαμένες φράσεις. Τα πατάς χωρ...

 Ήρθε. Κάθισε απέναντί μου. Μίλησε. Ή μήπως ήταν μόνο η φωνή του μέσα στο κεφάλι μου; Τα λόγια του ξεδιπλώθηκαν, αλλά η σημασία τους χάθηκε στον θόρυβο. Κάτι κινείται εκεί έξω  ή ίσως δεν κινείται τίποτα. Ίσως προσπαθούν να με διαγράψουν. Ίσως η σιωπή είναι η παγίδα. Έχω ακόμα το σπασμένο νύχι  αυτό το μικρό ανεπούλωτο τραύμα που δεν μπορούν να αγγίξουν. Η πόρτα έκλεισε. Ή μήπως δεν άνοιξε ποτέ; Και τώρα κάθομαι εδώ, μπροστά στο παράθυρο του φωταγωγού, με τα χέρια στα γόνατα, προσπαθώντας να διαβάσω το κενό. Τι ήταν αυτό; Μια μνήμη; Μια προβολή; Ένα ψέμα; Δεν ξέρω. Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο τη ρωγμή. Καταγράφω τον διάλογο όπως έγινε  απλά, χωρίς υπερβολές: — Ξέρεις για τους σπόρους της παπαρούνας; — Όχι, τι έχουν; — Είναι μικροί, απίστευτα μικροί, αλλά μπορούν να ταξιδέψουν πολύ μακριά. — Με τον άνεμο; — Ναι, και όχι μόνο. Μπορούν να κολλήσουν σε παπούτσια, σε ζώα, ακόμα και σε ρούχα. — Δεν το ήξερα. — Κι αν πέσουν σε λάθος μέρος; — Εκεί γίνεται το θέμα. Κάποιοι φυτρώ...

  Φλας— /διακοπή/ το κλείστρο κόβει—κόβει—κόβει τον αέρα. Μυρίζω ύφασμα. (παλτό//) Όχι, όχι, μόνο η τσέπη του. Το χέρι μπαίνει πριν… [στατικό] … πριν το αποφασίσω. Χαρτί. Μα δεν έχω τυπωθεί—error:frame.missing—ακόμη. Γυαλιά /θολά/, μάτια από πίσω = {ανέκλειστα}. Η στιγμή πριν + η στιγμή μετά // συμπιεσμένες // στο ίδιο κάδρο. δενείμαιδικήσου. Είσαι δική μου. Σκέψου κάτι // βιαστικά // πριν το φως σε κλειδώσει. Μην χαμογελάς— [distortion:face_blur]—σε ξεγυμνώνει. Μην παγώνεις—θα νομίσουν… freeze frame …ότι πέθανες. Σκόνη από ώμους // που δεν θυμάμαι. Στόμα → φακός → ψίθυρος → παράσιτα ήχου. Το βλέμμα μου τρέχει στην τσέπη πριν το χέρι σε τραβήξει. Δεν είμαι εικόνα. Είμαι η στιγμή που σου έφυγε η ανάσα. [light_leak] [shutter_skip] Βαθιά στο ύφασμα: βροχή ξεχασμένη. Ο φακός αναβοσβήνει κάπου αλλού. Η φωτογραφία κοιμάται με μάτια ανοιχτά. Η Ζάλλεια ξυπνάει με μάτια κλειστά. [frame_repeat_3x] [end_transmission]