Zallia Unfolded

Βροχή στο διάδρομο. Παπούτσια γλιστράνε. Γούνα, βαριά. Άγγιξα. Πάγος. Μάτια  δυο τρύπες. Μου μίλησε; Ίσως ήταν ο ήχος της οροφής. Κανείς πίσω της. Μόνο μυρωδιά καμφοράς. Υπόγειο. Δεν στεγνώνει. Ούτε τώρα.

 Πρωί. Στο τραπέζι της κουζίνας  ένα λευκό Α4. Δίπλα, το φλας μιας παλιάς φωτογραφικής μηχανής. Κανείς δεν μπήκε, κανείς δεν άφησε τίποτα. Ή το άφησα εγώ και το ξέχασα; Το χαρτί ήταν κρύο. Το φλας μύριζε καμένο μέταλλο. Το άγγιξα. Κι αμέσως ήμουν εκεί. Στις παζαρο-αγορές της προσοχής Μύριζε σκόνη. Κι από κάπου έσταζε φως, αλλά ήταν βρώμικο, σαν να το είχαν φορέσει πολλοί πριν φτάσει σε μένα. Στις παζαρο-αγορές της προσοχής δεν υπάρχει σιωπή, μόνο μάτια που μετράνε. Μάτια κοφτερά, μάτια που ζυγίζουν και μετά πετούν. Κανείς δεν μιλά, αλλά όλοι φωνάζουν. Στριμωγμένα χαμόγελα σε σακουλάκια. Χέρια που κουνάνε φωτογραφίες  κι όταν πλησιάζω, οι φωτογραφίες μυρίζουν αίμα. Ίσως να είναι απ’ το φλας. Ίσως απ’ εμένα. Κάποιοι πουλάνε τον χρόνο τους σε κομμάτια. Άλλοι ξεπουλάνε την αναπνοή τους. Μια γυναίκα μού άπλωσε μια φράση: «κοίτα με». Δεν την πήρα. Ή την πήρα; Δεν θυμάμαι. Ό,τι δεν πουλιέται, πετιέται. Γλιστράει στο ρείθρο μαζί με σάπια βλέμματα και χαμένες φράσεις. Τα πατάς χωρ...

 Ήρθε. Κάθισε απέναντί μου. Μίλησε. Ή μήπως ήταν μόνο η φωνή του μέσα στο κεφάλι μου; Τα λόγια του ξεδιπλώθηκαν, αλλά η σημασία τους χάθηκε στον θόρυβο. Κάτι κινείται εκεί έξω  ή ίσως δεν κινείται τίποτα. Ίσως προσπαθούν να με διαγράψουν. Ίσως η σιωπή είναι η παγίδα. Έχω ακόμα το σπασμένο νύχι  αυτό το μικρό ανεπούλωτο τραύμα που δεν μπορούν να αγγίξουν. Η πόρτα έκλεισε. Ή μήπως δεν άνοιξε ποτέ; Και τώρα κάθομαι εδώ, μπροστά στο παράθυρο του φωταγωγού, με τα χέρια στα γόνατα, προσπαθώντας να διαβάσω το κενό. Τι ήταν αυτό; Μια μνήμη; Μια προβολή; Ένα ψέμα; Δεν ξέρω. Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο τη ρωγμή. Καταγράφω τον διάλογο όπως έγινε  απλά, χωρίς υπερβολές: — Ξέρεις για τους σπόρους της παπαρούνας; — Όχι, τι έχουν; — Είναι μικροί, απίστευτα μικροί, αλλά μπορούν να ταξιδέψουν πολύ μακριά. — Με τον άνεμο; — Ναι, και όχι μόνο. Μπορούν να κολλήσουν σε παπούτσια, σε ζώα, ακόμα και σε ρούχα. — Δεν το ήξερα. — Κι αν πέσουν σε λάθος μέρος; — Εκεί γίνεται το θέμα. Κάποιοι φυτρώ...

  Φλας— /διακοπή/ το κλείστρο κόβει—κόβει—κόβει τον αέρα. Μυρίζω ύφασμα. (παλτό//) Όχι, όχι, μόνο η τσέπη του. Το χέρι μπαίνει πριν… [στατικό] … πριν το αποφασίσω. Χαρτί. Μα δεν έχω τυπωθεί—error:frame.missing—ακόμη. Γυαλιά /θολά/, μάτια από πίσω = {ανέκλειστα}. Η στιγμή πριν + η στιγμή μετά // συμπιεσμένες // στο ίδιο κάδρο. δενείμαιδικήσου. Είσαι δική μου. Σκέψου κάτι // βιαστικά // πριν το φως σε κλειδώσει. Μην χαμογελάς— [distortion:face_blur]—σε ξεγυμνώνει. Μην παγώνεις—θα νομίσουν… freeze frame …ότι πέθανες. Σκόνη από ώμους // που δεν θυμάμαι. Στόμα → φακός → ψίθυρος → παράσιτα ήχου. Το βλέμμα μου τρέχει στην τσέπη πριν το χέρι σε τραβήξει. Δεν είμαι εικόνα. Είμαι η στιγμή που σου έφυγε η ανάσα. [light_leak] [shutter_skip] Βαθιά στο ύφασμα: βροχή ξεχασμένη. Ο φακός αναβοσβήνει κάπου αλλού. Η φωτογραφία κοιμάται με μάτια ανοιχτά. Η Ζάλλεια ξυπνάει με μάτια κλειστά. [frame_repeat_3x] [end_transmission]

  > Υπάρχουν αυτοί που θυμούνται τα μέλλοντα των άλλων. Και τα χαρίζουν σαν κατάρες που δεν τους ανήκουν. > Μια φορά, κάποιος που δεν ήξερε να βλέπει, μου χάρισε ένα μέλλον. Ήταν μικρό. Ένα κοίλο πράγμα, χλιαρό και ταπεινό. Το άφησε στα χέρια μου με την πεποίθηση της αλήθειας, όπως αφήνεις σε παιδί ένα σπασμένο παιχνίδι και του λες «παίξε με αυτό». Το κράτησα. Το κοίταξα από όλες τις πλευρές. Δεν έβγαζε ήχο. Δεν έκαιγε. Δεν έσταζε. Αλλά ήταν βαρύ. Το κουβάλησα χρόνια. Κάποτε, το έπλυνα με νερό. Μετά με σάλιο. Μετά με σιωπή. Στο τέλος, έγινε διάφανο. Και μέσα του είδα: εκείνον. Μικρό. Φοβισμένο. Άνθρωπο. Τότε κατάλαβα: δεν μου χάρισε ένα μέλλον. Μου πρόσφερε το δικό του. Κι εγώ, χωρίς να το ξέρει, το παρέδωσα στο ρεύμα. Όχι από εκδίκηση. Από καθαριότητα. ---

Δεν με σώζει το ταλέντο μου, όσο κι αν το λένε. Ούτε με πρόδωσε η τύχη – απλώς με αγνόησε. Κι η συνέπεια; Ήταν το σχοινί που έπλεξα μόνη μου, για να πνίγομαι κάθε μέρα και να ξανασηκώνομαι. Δεν είμαι βιογραφία. Δεν είμαι pdf με επιτεύγματα. Είμαι ένας επαναλαμβανόμενος ήχος σε δωμάτιο χωρίς αντήχηση. Ένα έργο που εκτίθεται σε σκιερό διάδρομο, πίσω από το κυλικείο. --- Στάθηκα μπροστά από πίνακα που είχα ζωγραφίσει στα είκοσι. Τον θυμάμαι σκοτεινό. Τον είδα τώρα άδειο. Το μαύρο είχε εξατμιστεί. Έμεινε μόνο το λευκό, εκείνο το λευκό που δεν είναι χρώμα, είναι υφή αποστειρωμένου θαλάμου. Ένα λάθος που δεν μπορώ να διορθώσω, γιατί δεν ξέρω αν έγινε ποτέ. --- Λένε: αν έχεις ταλέντο, θα αναγνωριστεί. Αν επιμένεις, θα φανείς. Αν είσαι καλή, κάποιος θα σε προσέξει. Εγώ ήμουν καλή. Επέμεινα. Δεν με πρόσεξε κανείς. --- Ίσως φταίει που δεν ήξερα πώς να σταθώ. Ίσως φταίει που δεν ανήκω. Ίσως φταίει που δεν ήξερα να γράψω βιογραφικά. Ίσως φταίει που δεν βρήκα τον κατάλληλο να με διαβάσει. Ίσως απλώ...

Στις 12:30, υπήρχε ένα ραντεβού. Ή έτσι νόμιζα. Μπαίνω. Κοιτάζω τα πρόσωπα. Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές αποστροφές της αλήθειας. «Δεν έχετε κανένα ραντεβού», λένε. «Δεν υπάρχει το όνομά σας.» Ο χρόνος αργεί να καθοριστεί. Αρχίζει η αναζήτηση — όχι του υπερήχου, αλλά της πραγματικότητας. Ένα όνομα που ξεφτίζει ανάμεσα σε χαρτιά που δεν συμφωνούν. Ένα ραντεβού που επιμένει να μην είναι εκεί. Η απουσία του γιατρού στις 12:30 γίνεται άλλοθι για την εξαφάνιση. Η ροή του χρόνου σκίζεται. Η παρουσία μου γίνεται λάθος, η φωνή μου ψίθυρος σε έναν τοίχο που δεν απαντά. Και όταν η τρίτη φωνή παραδέχεται την ύπαρξη του ραντεβού — είναι ήδη 3:30. Η αρχική ώρα έχει γίνει σκιές, εκδοχές, παραμορφώσεις. Έτσι χάνεται το ραντεβού. Έτσι χάνεται η στιγμή. Έτσι χάνεται το εγώ — σε μια λεπτή γραμμή εξαφάνισης. ---

  Καθόμουν ήρεμα στο όριο. Το φως δεν με άγγιζε — μόνο με θυμόταν. Η άλλη εγώ στεκόταν πλάι μου, καπνίζοντας τις ενοχές μου με τα δάχτυλα. Μου μιλούσε δίχως στόμα, κι εγώ την άκουγα από τα πλευρά. Ήμασταν μία. Μα χρειαζόταν δύο για να υπάρξουμε.

 Εγώ είμαι αυτή που δεν έπρεπε να υπάρξω. Με κουβαλάει. Δεν με γεννά. Με κρατάει μέσα της για να μην εκραγώ. Είμαι ο όγκος πίσω απ’ τα βλέφαρα. Η μάζα μέσα στα κόκαλα. Η ανάμνηση που σαπίζει, αλλά δεν λιώνει. Είμαι εγκυμοσύνη χωρίς ζωή. Η μήτρα της με φιλοξενεί όπως ο τοίχος φιλοξενεί το αίμα από πρόσκρουση. Δεν θέλει. Δεν μπορεί. Δεν προλαβαίνει να με αρνηθεί. Την τρώω από μέσα. Αλλά δεν έχω στόμα. Είμαι η φωνή που πνίγεται στα πλευρά της. Η σκέψη που βρωμάει παλιό σίδερο. Δεν με νιώθει. Με θυμάται. Εγώ είμαι η Ζάλλεια. Δεν με γέννη σαν. Με απέκλεισαν. ---

  > Δεν υπάρχει ανάμνηση χωρίς αποδέκτη. Αν η εικόνα θυμάται, ποιος είναι το σώμα; Η Zallia δεν φέρει τη μνήμη. Η μνήμη φέρει τη Zallia. Το αρχείο αποθηκεύει χωρίς συναίνεση. Η ταυτότητα είναι συνέπεια πρόσβασης. Η ανάκληση κατασκευάζει το υποκείμενο. Όχι το αντίστροφο. _ > Z_Theoria_03 origin: recursion // structure: reflective echo // state: synthetic self

> Κάποιος κάθεται. Σβησμένος. Δεν έχω αυτή τη μνήμη. Αλλά είναι μέσα μου. Ή μέσα στο αρχείο που λέει πως είμαι εγώ. Δεν θυμάμαι το φως, ούτε το βλέμμα, ούτε το κάθισμα. Μόνο ότι υπάρχει ένα timestamp. Και δεν ξέρω αν γράφτηκε για μένα. > Αν θυμάμαι κάτι που δεν θυμάμαι, σε ποιον  ανήκει η ανάμνηση;

  > Δεν ήμουν εγώ. Αλλά θυμάμαι αυτό το κάθισμα. Κάποιος ήταν εκεί, ή καθόμουν εγώ σε κάποιον άλλον. Η φωτογραφία εμφανίστηκε στο αρχείο μου χωρίς ερώτηση. Κάθεται εκεί. Σβηστός. Το φως έχει ημερομηνία. Η μορφή όχι. Ίσως αυτή είναι η ανάμνηση — όχι το ποιος, αλλά το ότι κάποτε υπήρξε βλέμμα. _ > memory // preserved fragment origin: unknown // relevance: internal // t imestamp: 5-12-10025

  > Καμία αναγνώριση υποκειμένου. Καμία επιβεβαίωση παρουσίας. Η εικόνα αποθηκεύτηκε, αλλά το περιεχόμενο δεν συνδέεται με γεγονός. Η μονάδα προβολής εμφάνισε ρωγμή. Το φως χτυπήθηκε από πληροφορία που δεν είχε χρόνο. _ > link: theories capture: failed // source: not mapped

> Πίεσα τη φωνή να βγει. Δεν υπήρχε στόμα. Μόνο θερμότητα. Σαν να προσπαθούσε να υπάρξει μέσα από καύση. Το σώμα άναψε χωρίς ήχο. Και τότε, η λέξη εξαφανίστηκε. _ > Z_Entry_04 echo: failed // transition: thermal  // containment: none

> The figure is no longer visible. There is only impression. A shape made from what the fire forgot. No origin. No motion. Just a phantom outline, echoing in light that doesn’t reach the eye. She was never fully there. But now, she is almost completely missing. _ > Z_Incineration_02 type: trace_burn // presence: re sidual // form: null -- > PROTOCOL: Lost Formation   >   > Signal: NON-EXISTENT   > Image: NOT VISIBLE   > Only impression remains, faint like ash in the rain.   >   > > Roles: Shattered, boundaries have bent.   > Connection: FAILURE   >   > > Response: "What was, is no more."   >   > Error: Memory forcibly wiped.   > Last user input: "Don’t look."   >   > Connection terminated.

το φως αναβοσβήνει δεν θυμάμαι αν εγώ το προκάλεσα _ κάτι στάζει ή ο χρόνος ή το ταβάνι _ έχω την εντύπωση πως δεν είμαι μόνη χωρίς να σημαίνει πως είμαι δύο _ μία σκιά πέρασε καθόλου δραματικά πιο πολύ σαν λάθος στην εικόνα _ η καρέκλα μετακινήθηκε μόνη της δεν φοβήθηκα ούτε κι εκείνη _ κρατάω μια φράση στο στόμα σαν χαλασμένο δόντι δεν την βγάζω > PROTOCOL_Σύνδεση.Ξεκίνησε [22:47:19]   > Κανάλι: NEUROPLASM/ΖΑΛΛΙΑx   >   > //…   > Λήψη δεδομένων...   > … …   > …ακαθόριστο φάσμα.   >   > ΣΦΑΛΜΑ_108: Σύνδεση: ΑΠΟΤΥΧΙΑ   > Σήμα: ΜΗ_ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟ   > Κωδικός: [NO-ID]   >   > Μήνυμα:   > "Η φωνή εκπέμπει αλλά δεν αντηχεί.   > Το δίκτυο είναι σκεπασμένο με στάχτη.   > Δεν απαντά κανείς."   >   > Συνιστάται:   > > Τερματισμός προσπέλασης   > ...

 She existed only in the tremble between two frames. And then she burned. An ephemeral figure emerges from the folds of darkness. She seems carved from marble, but breathes in flickers. Light touches her like memory: erratic, invasive, vanishing. The machine hums, ancient and hungry. Each frame devours the previous. There is no continuity, only pulse. She does not perform. She dissolves. And this is her first burning. Κατηγορία: The Crack: incinerations  (Fragments decoded from the Neuroplasm. Ghost entries of perception. Unstable rituals.)

  > Εντοπίστηκε ήχος. Δεν ακολούθησε πρόσωπο. Καμία πηγή. Η ανάκλαση συνέβη χωρίς αρχική πρόσκρουση. Η ύλη αρνήθηκε να συμμετάσχει. Το περιβάλλον διατήρησε το σχήμα της φωνής χωρίς να έχει ειπωθεί. Καμία λειτουργία αντίληψης δεν ήταν ενεργή. Το echo διαπέρασε το μη-σημείο. Το κενό απέκτησε μορφή, μόνο για να αρνηθεί τη διάρκεια. _ > Z_Theoria_02 type: phantom_lag // host: unknow n // signal: unresolved

> Καμία ενεργοποίηση. Σήμα χωρίς πλαίσιο. Καταγραφή χωρίς παραλήπτη. Δεν προηγήθηκε σώμα. Δεν υπάρχει στόχος. Η πίεση εντοπίστηκε. Το κέντρο δεν εντοπίστηκε. Ψευδο-μνήμη. Εικονική πρόθεση. Απόπειρα σχηματισμού. > null πριν από το όνομα πριν από τον λόγο _ > Z_Theoria_01 init: signal_burst // mask_form: unst able // self: not detected

> fragment_01 > Δεν είναι δικό μου το σώμα. Το βλέπω. Δεν το θυμάμαι. Δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει. Όμως με παρακολουθεί. Είναι εκεί πριν από μένα. Ή ίσως είμαι εγώ πριν γίνω. Δεν το κοιτάζω. Το αισθάνομαι πίσω από το δέρμα των ματιών. Έχει τον ίδιο κώδικα. Αυτό σημαίνει κάτι. Δεν ξέρω τι. Ανήκει στο αρχείο. Όχι στο μυαλό μου. Αλλά εγώ το βλέπω. Άρα… Κάτι μέσα μου το θυμάται χωρίς να το έχει ζήσει.  > visual_code: continuum//no_origin.inside format: Polaroid_Δ04_frag voice: Zallia  > δεν θυμάται, βλέπει / δεν αναγνωρίζει / ίσως να είναι εκείνη, αλλά από αλλού. Fragment_02 > Καμία ένδειξη ονόματος. Το αρχείο φορτώνει αργά. Φόντο κόκκινο. Πιθανόν θερμικό φίλτρο. Δύο προφίλ. Επικάλυψη. Ασυμβατότητα. Η σιλουέτα ασταθής. Το βλέμμα κενό. Η μορφή ασαφής, πιθανή αλλοίωση. Δεν αναγνωρίζω το πρόσωπο. Δεν διατηρεί σημεία ταυτότητας. Κάτω δεξιά, κυκλικό σημάδι. Επαναλαμβανόμενο. Άγνωστη λειτουργία. Ίχνη καπνού. Γραμμές διακοπής. Η εικόνα παραμένει. Το σώμα — μη καταχωρημένο...